EUGENE 的个人资料*°:.｡•.:★.•:*´¨`*:•.★.: ...照片日志列表更多  |  工具 帮助 |
|
1月29日 บันเทิงเริงใจ + คืนสู่เหย้า(Back to the past)ฮ่วย มะกี้อัพแล้วคอมดับ restartได้เองอีก เป็นบ่อยจังเลยนะคับคุนคอมปิ๊เต้อ กินไวรัสเข้าไปรึไง ว่างๆจะscanให้ละกันนะคับ อย่าแสดงอาการบ่อยๆสิคับ เห็นใจกันบ้าง
คอมปิ้เต้อ : ขอโทษก๊าบบ
ji : ไม่เป็นไร เราใจกว้างพอ..
คอมปิ้เต้อ : แถมน่ารักด้วย...
ji : โฮะๆๆ
 เข้าเรื่องดีกว่า เริ่มมาก็บ้าแระ เมื่อวานไปดูละครถาปัดมา หนุกมากกก ขำตลอด เสียง ฉาก นักแสดง อุปกรณ์ effect สุดยอด! effect เป็น effectคับ อลังการ ดูแล้วอึ้ง ทึ่ง ประทับใจ ไม่ใช่effect แบบลมหนาวและดาวเดือนเหมือนคณะแพทย์ที่เห็นกันจะจะ ฮ่าๆ อูย.. ไม่ได้ว่าคณะตัวเองนะ แต่ของเค้าเยี่ยมเจงๆ มีประทัดจุดด้วย วิธีการดำเนินเรื่องก็เหมือนทำหนังจิงๆ มีการตัดภาพไปมาอดีต ปัจจุบัน นักแสดงเล่นดีทุกคนเลย ไม่มีไมโครโฟน แหกปากกันหมด มุขก็ดี มุขเยอะมาก สรุปคือใครไม่ได้ไปดูน่าเสียดายๆ ปีหน้าหวังว่าจะได้ดูอีก อยากนั่งหน้าเวทีอ่ะ ใกล้ชิดดารา 55
 ใกล้คืนสู่เหย้าแล้ว(วันที่4) เย่ๆ จะซื้อของขวัญวันเกิดดีมั้ยอ่ะ ไก่โต้งเกิดวันที่ 1 อ่ะคับพี่น้อง
 ช่วยคิดหน่อย ข้าน้อยมิกล้าตัดสินใจ ยังรู้สึกผิดในใจลึกๆที่บอกลาในวันเก่าก่อน ง่าๆ ..มีใครเข้าใจบ้าง? มันเหมือนติดค้างอะไรในใจอยู่ลึกๆ งานคืนสู่เหย้าปีก่อนก็ไม่ได้ไป แล้วเพื่อนบอกพี่โต้งถามหา ตอนนั้นรู้สึกเฉยๆ อ๋อถามหาเหรอ อืมม...จบ. แย่จิงๆฉันหนิ ตอนนี้กลับรู้สึกผิดลึกๆ ทำร้ายจิตใจคนดีๆได้ไง ...ปีนี้คงจะได้ชำระบาปละนะ เหอๆ พูดซะเว่ออออ ม่ายช่ายๆ จะได้อะไรดีล่ะ ไม่รู้ว่ะ แค่อยากเจอ เออ..ถ้าพูดมากกว่านี้จะเริ่มเน่า บางคนอาจท้องอืดได้ ฉะนั้นข้าขอจบการอัพวันนี้ดีก่า.....ปล. เปลี่ยนสี blackground ใหม่ ไฉไลขึ้นเยอะเลย 55+
 1月18日 สายลม..แสงแดด..ดวงดาว..กับความเหงาอากาศร้อนมากเลย แสบผิวไปหมดแล้ว อยากนั่งมอไซด์ตอนกลางคืนสูดอากาศให้เต็มๆปอดซะที เหนื่อยหน่ายกับภาระในแต่ละวัน อยากหยุดเวลาพักงานทุกอย่างแล้วไปในที่ที่มีแต่ดวงดาว อากาศสดชื่น มีแต่ธรรมชาติล้อมรอบกาย สายลมเย็นๆ ทุ่งดอกลาเวนเดอร์แบบฝรั่งเศส เป็นที่ที่ฝันไว้ว่าชีวิตนี้ต้องไปให้ได้ เป็นที่ที่สวยโรแมนติกมาก ถ้าได้ไปกับคนที่รักจะยิ่งโรแมนติกมากขึ้น พะนะ..ว่าไปว่ามาเริ่มเหงาใจอีกแล้ว ทำไมช่วงนี้ต้องเหงาบ่อยๆด้วยก็ไม่รู้? มันมีอะไรผิดปกติรึเปล่าวะ มีใครเป็นเหมือนกันบ้างมั้ย?อยากรู้จิงๆ แดเนียลเคยบอกว่า เวลามองคนอื่นเดินกันเป็นคู่ๆจะรู้สึกอิจฉา ตอนนั้นก็ไม่เห็นจะเข้าใจมันเลย เห็นคนเค้ารักกันทำไมต้องไปอิจฉาด้วยวะ ไม่เห็นจะเหงาเลย เพื่อนก็เยอะแยะ แต่ตอนนี้เริ่มเข้าใจที่มันพูดและ คงเป็นเพราะมนุษย์เริ่มถึงจุดๆหนึ่งที่ต้องการความรู้สึกแบบใหม่รึป่าว? อ่านมาถึงตรงนี้ คุณเหงาไหม?
ถ้าตอนนี้ฝนตกคงจะไม่เหงา แล้วกลับไปสู่อารมณ์ปกติได้ ไม่ต้องสับสนอารมณ์ตัวเองเหมือนตอนนี้ ก็นะ อย่างว่าแหละ คนไม่เคยมีแฟนอย่างเราก็ย่อมไม่ค่อยเข้าใจความรู้สึกอะไรแนวนี้ พอรู้สึกอะไรแปลกๆก็จะเริ่มงงในตัวเอง แต่เค้าบอกว่าถ้าเราปล่อยให้อารมณ์เราเป็นไปตามความรู้สึกเหงา ก็จะทำให้ชีวิตเศร้า ดังนั้นควรหาสิ่งอื่นมาดึงดูดความสนใจเราออกไป อันนี้อ่านเจอในหนังสือ ว่าไปว่ามา ทำไมชั้นเน่าอย่างงี้เนี่ย บางคนเคยถามว่า ทำไมแกไม่มีแฟนวะจอย ก็ตอบไปว่า ไม่อยากมี เหตุผลน่ะเหรอ... เพราะไม่อยากผูกใจไว้กับใคร กลัวการเสียใจ เท่านั้นเอง เป็นคนไม่กล้าคบใครอ่ะ ไม่รู้ว่าจะคบไปทำไม(อ้าว) เออ..ฉะนั้นจึงไม่มีใครด้วยประการฉะนี้แล... จบข่าว.
ปล.เพิ่งนึกประโยคนึงได้ จากที่เคยงง หรือว่าชั้นเข้าข่ายนี้วะ โอ..ไม่หรอกน่า
"เวลาที่เราเหงา เรามักจะคิดว่า
เพราะไม่มีความรัก แต่ที่จริงแล้ว ที่เรารู้สึกเหงา เพราะเรามีความรัก"
ใครสักคน...วันนี้ได้ซีดีเพลงประกอบละครคณะไซอิ๋วมาแล้ว ปรากฏดูเนื้อเพลง"ใครสักคน"แล้ว ชั้นร้องผิด55 ฟังวนไปวนมาเพลงเดียว10กว่ารอบได้วันนี้ ชอบจิงๆแฮะ ถึงกับแอบน้ำตาไหลตอนขับรถกลับบ้าน 555 ซึ้งเกิน...
 เลยต้องมาลงเนื้อเพลงไว้เป็นหลักฐานในข้อหาที่ทำให้ชั้นเสียน้ำตา ฮ่าๆ ประสาคนอารมณ์เปลี่ยว.. โอ้ย หิวว่ะ ท้องร้อง เด๋วไปหาไรกินก่อน ...   เพลง : ใครสักคน  เดินคนเดียว อยู่คนเดียวเรื่อยไป เก็บความเหงาไว้เพียงลำพัง
อาจจะเคยเหงาใจ แต่ไม่เคยน้อยใจ หวังไว้ว่าสักวัน
จะมีใครสักคนเข้าใจกันและกัน ห่วงใยฉันไม่ยอมห่าง
ในวันที่อ้างว้างต้องการสักคนที่เข้าใจ
(*)โอ้ ความเหงานี้มันช่างเกาะกินหัวใจ ต้องการความรักจริงจากใครสักหน
แค่เพียงอยากขอแค่เจอใครสักคน หนึ่งคนที่รักและจริงใจ...
เพียงสักคน ที่มีใจรักจริง จะไม่ทิ้งให้เดินจาก
เฝ้าแต่คอยขอเดือนอธิษฐานกับดวงดาว
อยากจะพบรักแท้ที่ฉันรอ กับดวงใจที่มี จะให้เธอผู้เดียว
จะไม่เหลือไว้ให้คนอื่น ยังคอยอยู่ทุกคืน แต่ตอนนี้เธออยู่ที่ใด(*)
รอ..ใคร..สักคน..คนที่พร้อมจะดูแล ให้ความรักฉันคนนี้ตลอดไป..
ยังคอยอยู่ทุกคืน แต่ตอนนี้เธออยู่ที่ใด(*)
1月17日 แหะๆไม่มีไรจะเล่าหรอกวันนี้ แค่มีอารมณ์อยากอัพเฉยๆ55เปซเพื่อนรักก ทำไมอารมณ์ดีน่ะเหรอ? ไม่รุเหมือนกัน555 วันนี้ได้โดดเรียนลีลาศ รู้สึกสบายใจดี เหอๆ หลังจากเสาร์อาทิตย์มีแต่งานๆๆ
 นั่งรากงอกอยู่คอมเพล็กซ์มาหลายวันหลายคืนดึกดื่น เมื่อวานวันอาทิตย์โชคดีได้relaxดูไซอิ๋วมั่ง นั่งมอไซด์แดเนียล(ปัจจุบันมันบอกมันชื่อโจเซฟ)ไป ดีใจหลายได้นั่งมอไซด์ ชอบๆลมเย็นดี แต่ไม่ได้ดูแดจังกึมเล้ย เซ็ง แต่ไซอิ๋วมุขโคดแป๊กอ่ะ ขำแห้งๆตลอดเลย มีขำจิงอยู่ตอนนางเงือกกะเจ้าพ่อต้นไทรแล้วก็หัวหน้าปีศาจแมงมุมอ่ะ หลับตั้งหลายตลบ แหะๆ ไม่ค่อยหนุกเท่าวิดวะแฮะ ชอบนัวเนียร์มากกว่า ขำจนท้องเป็นกล้ามอ่ะ 555 น้ำตาแตกเลย ว่าแล้วก็อยากดูของถาปัดเร็วๆ คงจะขำเนอะ ส่วนเพลงประกอบละครไซอิ๋วก็ชอบอยู่เพลงนึง ชื่อเพลง "ใครสักคน" ที่พี่ไอซ์ร้อง ฟังแล้วโอ๊ย จึ๊ดโดนใจเจงๆ มันร้องว่าไงวะ เด๋วนะ...อ๋อๆ .. "โอ้ ความเหงานี้มันช่างเกาะกินหัวใจ ต้องการสักคนมา ตื่อ ตือ ตื๊อ ตือ"... 555 ลืมๆๆเนื้อ ท่อนแรกนี่ชัวร์ๆ แต่ท่อนหลังจำไม่ได้เด๋วรอไรท์ซีดีจากคนอื่นมาฟังก่อน555 ไม่ยอมซื้อเอง แย่จิงๆ ใช่มะ :P ก็ชอบเพลงเดียวนี่หว่า ไม่มีตังด้วยแหละวันนั้น เอาตังไปซื้อ ชินจัง มา5เล่ม หมดตรูด200บาท ซื้อมาลองอ่าน เห็นภานพบอกว่าข๊ำขำ อ่านไปอ่านมา เซ็งจอร์จ ไม่เห็นจะฮาเหมือน ครอบครัวตัว ฮ. เลย  เสียดายตังชิบ ยังไงครอบครัวตัวฮ.ก็ตลกสุดยอดสุดแล้วอ่ะ โย่ว .. จิงๆตอนนี้ต้องนั่งทำการบ้านengของยุนมีนะหนิ แต่ขี้เกียจเอาไว้ก่อนนอน 5 นาทีค่อยทำ 55 (จะตีหนึ่งแระนะเนี่ย)
เออ..ลืมเล่าๆ วันนี้ไปงานเทเหล้าเผาบุหรี่มา เจอไอ้เจ้ แต่มันดันหนีกลับบ้านก่อนเค้าจะเผากันอีก แย๊แย่เนอะพี่น้อง แล้วก็เจอ ปุ้ยด้วย ชอบตอนจุดเทียนตอนสุดท้ายอ่ะ สวยงาม คิดถึงดวงดาวอีกแล้ว 555 อยากไปค่ายดูดาวจังเล้ยย ใครมีข่าวสารค่ายดูดาวมาบอกกันบ้างนะ อยากไปสุดๆ ความฝันของน้องหนู
 วันนี้เจอพี่โฟมกะพี่ท็อปอยู่วิดวะ ช่วงนี้ทำไมเจอกันบ่อยจังเหอๆ วันก่อนก็บังเอิญเจอที่รร. ก็เลยโค้งหวัดดี แต่ไม่ได้คุยกัน เห็นแล้วก็คิดถึงพี่โต้งงะ ฮือๆ
 ไม่เจอซะที อารมณ์เปลี่ยวโว้ย 55 เกี๊ยวบอกทำไมแกมาอารมณ์เปลี่ยวตอนนี้วะ ตั้งกี่ปีมาแล้ว เออ ว่างั้นแหละ อารมณ์ช้าจิงๆ ป่านนี้เค้าคงมีฟามสุขไปแล้ว งั่กๆๆ เปซ:พอเห้อะ..... เพ้ออยู่ได้..
จิ:โอ้ ความเหงานี่มันช่างเกาะกินหัวใจ๊....
เปซ:ตื่อ ตือ ตื๊อ ตือ ตือ ตื่อ ตือ ตื๊อ ตือ...
จิ:ขอบใจนะเปซเพื่อนรักที่อยู่เป็นเพื่อนนู๋จิน้อยๆคนนี้ T_T
.....
    ....
ไปดีกว่า
ปล.อยากไปคืนสู่เหย้าๆ เย่ๆ
1月13日 งานสุมหัว เออ.. แวะมาอัพเพลงเฉยๆ ขี้เกียจอัพเรื่องยาว ไม่มีอะไรจะเล่า นอกจากบอกว่า งานเยอะโคดดๆ อ่ะ เพราะฉะนั้นช่วงนี้จะโดนเพื่อนต่างคณะว่า อาทิ ไอ้เจ้ บัว ทักว่าทำไมดูซีเรียสจัง? มีงานอะไรนักหนาวะ? หรือ...ไปเที่ยวกันเห้อะ ไม่ต้องทำหรอกงาน! อ้าว จะให้ทำไงได้ล่ะ ไม่ได้ว่างเหมือนแต่ก่อนนี่หว่า จะให้ไร้สาระเหมือนแต่ก่อนมันก็ไม่ได้ ไม่ใช่ว่าเครียดอะไรนักหนาหรอกนะ ก็ยังปกติดีอยู่ แต่งานมันเยอะจิงๆนี่หว่าต้องไปประชุมกะเพื่อนฝูงหลายอย่าง เข้าใจกันหน่อยดิ๊  (ถ้าไม่เข้าใจกันก็ไม่เป็นไรหรอก..)นับรวมตอนนี้มีรายงาน 5 วิชาและ แล้วก็งานเล็กๆน้อยๆอีก ก็อยากไปเที่ยวอยู่หรอกนะ แต่ทำไม่ได้ เพราะฉะนั้นโปรดเข้าใจกันบ้าง อย่าบอกแต่ว่า เฮ้ย..ทำไมแกซีเรียสจังวะ ในเมื่อเลือกเดินเส้นทางนี้แล้ว จะให้เรียนๆเล่นๆได้ไง คนเราก็ต้องมีความรับผิดชอบในหน้าที่ ชีวิตตัวเอง เออ..แต่ก็ยังดีที่ยังมีเวลากินข้าวกับพวกแกๆทั้งหลายอยู่บ้างตอนเที่ยง แค่นี้ก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ? ปีหน้าคงจะยุ่งกว่านี้แน่นอน เออ พอละๆ ซีเรียส เหอๆพูดเล่น จะไปทำงานต่อล่ะ  ปล.ช่วงนี้คงงดติวน้องแล้วล่ะ ไม่ไหว เหนื่อยเกินไป ไม่มีเวลาด้วย โทษทีนะน้อง..
1月8日 ซวย..วันนี้ตื่นแต่เช้ามาก กินข้าวเสร็จก็มานั่งอัพสเปซเพื่อนรัก 55 สเปซกุสำคัญมากกก เมื่อวานไม่ได้อัพเพราะไม่มีแรงเหนื่อยย
 นอนไป 8 ชม.เต็มตอนนี้หายเหนื่อยแระ มาอัพย้อนหลังละกันฮ่ะๆ ...เมื่อวานไปทำงานhist med ที่คณะเสร็จก็ไปติวน้องต่อที่หอสมุด ตอนแรกไม่ได้นัดน้องไว้ พอทำงานเสร็จเลยโทรหาน้องประมาณบ่าย3 ให้ออกมาติวด่วน(น้องบอก เพิ่งตื่นอ่ะพี่ เด๋วออกไป ขออาบน้ำก่อน ฮึ่ยยย น่าอัดจิงๆเพิ่งตื่น!) ก็เลยขับรถไปรอที่หอสมุดก่อน  เมื่อวานเป็นวันที่ตั้งใจว่าจะขับรถดีนะเว้ย ใจเย็นๆ มองซ้ายขวาหลายๆรอบ ก็ทำมาตลอดทางตั้งแต่บ้านมาคณะมาคอมเพล็กซ์ แต่ก็ยังไม่วายย!...ขณะที่เปิดไฟเลี้ยวซ้ายจะเข้าซองจอดที่หอสมุด กำลังเลี้ยวปึ๊บ มีเสียงครืดดดดด....เฮ้ยย!เสียงไรวะ?????  งงมากก หันไปมองด้านหลัง อีมอเตอร์ไซด์บ้าเอ้ย(ระบุเพศได้เพราะเป็นผู้หญิงขับ[-.,-] มันพยายามแซงซ้าย เลยสอยเข้าให้ วอนซะแร้ววว เลยลงไปคุยเลย ชั้นก็บอกว่า "เปิดไฟเลี้ยวนานแล้วนะ ไม่เห็นเหรอ?" มันก็ทำหน้าหล่าๆใส่ (เฮ้ออ) "แล้วเจ็บตรงไหนรึป่าวคะ?"(อ่าว ไปพูดสุภาพกะมันอีกกุ) มันก็ชี้ที่ข้อเท้า (ถลอกเท่านิ้วโป้งนิดเดียวเอง) "อ่อ ก็ดีแล้วค่ะไม่เจ็บมากเรื่องรถไม่เป็นไรค่ะ มีประกันอยู่"(อ้าวว ไม่เป็นไรได้ไงวะ ถลอกเป็นเส้นยาวเลยนะไอ้จิ ไปพูดงั้นได้ไงว้า เรียกค่าเสียหายมันสิๆ ) มันก็บอก "ขอโทษด้วยนะคะ" (ทำหน้าเสียใจอีก) ชั้นก็ .."ค่ะ ขอโทษด้วยเหมือนกันที่ทำให้เจ็บ" (อ้าวว  กุพูดอาไรออกไป กุไม่ผิดอ้ะ! วันนี้จิตใจเมตตาเหลือเกิ๊นน งงตัวเองสุดๆ) หลังจากเคลียร์เสร็จก็เดินเข้าหอสมุดด้วยหน้าตาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เจอซุปมานั่งอ่านสืออยู่ ก็เลยเล่าให้ฟัง ซุปทำหน้าเหมือนสมเพศชะตาชีวิตชั้น ส่ายหน้าด้วยความเหนื่อยใจ เออสิ ขับดีก็ชน ขับไม่ดีก็ชน I accepted! แล้วมานั่งเซ็งตัวเองว่าเมื่อกี้ชั้นเป็นอะไรไป ทำไมไม่โกรธอีมอเตอร์ไซด์เลยวะ เทวดาเข้าสิงรึป่าวเนี่ย ถ้าเป็นเวลาปกติต้องวีนแตกใส่มันแล้วสิ ก็มันผิดนี่หว่า รึว่าชินแล้วที่รถเป็นรอย เลยไม่โกรธ55 รึว่าชั้นมีจิตใจเมตตาขนาดไม่ถือโทษผู้ที่มาทำร้าย 555 บรรลุหลักธรรม อโกธะ อโทสะ รึป่าวหนอ??  Anyway ชั้นก็รอน้องต่อไป ด้วยความกระวนกระวายเมื่อไหร่มันจะมา เริ่มหงุดหงิดแล้วนะว้อย ตื่นก็สาย จะติวได้ผลมั้ยเนี่ยตื่นแบบนี้ ซักพักน้องก็มา เลยเริ่มติว eng ทันที อัดgrammar+ vocab เต็มที่
 ติวจนเกือบ2ทุ่ม พูดไปพูดมาเสียงกุเริ่มแหบบ..อะแฮ่มๆ ยังstillแหบบ..ฮึ่มๆ แหบบอยู่..-_-" น้องเลยบอกเด๋วผมไปเอาลูกอมมาให้นะ ชั้นก็ ไม่ๆหายเจ็บแล้ว(จิงๆเจ็บอยู่เว้ย แต่มันเสียเวลา) น้องก็ถามว่า"หิวข้าวมั้ย" "ไม่หิว" ก็กลัวเสียเวลาไง พูดต่อไปเรื่อยๆๆๆ จนจบเนื้อหาที่คิดว่าจะออกข้อสอบ เกือบ2ทุ่มแล้ว แยกย้ายกันกลับบ้าน กลับมาบ้านแม่ถามว่ากินข้าวมั้ยลูก? "ไม่อะ กินแล้..." เฮ้ยยย! ยังไม่ได้กินข้าวนี่หว่า ลืมม ไม่น่าล่ะที่น้องถามว่าหิวมั้ย หยั่งงี้นี่เอง เพิ่งรู้ตัว ฮ่ะๆๆ ติวจนลืมเวลา แถมกลับมาเปิดทีวีดูเพิ่งนึกได้ว่าพลาดดูแดจังกึมอีก!!อ๊ากกกก ไม่ยอมม วันนี้เสียสละมากมาย มีลำแสงออกมาจากตัวรึยังเนี่ย?! เหนื่อยว่ะ วันไหนมีติวเหมือนโดนสูบพลังเลย กลับมาบ้านต้องสลบคาเตียงก่อนค่อยตื่น การเป็นพระพุทธเจ้านี่คงลำบากน่าดู นับถือๆ ..พอดีกว่า เบื่อและ ไปพักผ่อนวิ่งเล่นตามประสาเด็กบ้าง 55ปัญญาอ่อน  ขอบคุณนะค้าบ  ที่อ่านจบ1月4日 เวลามีค่าช่วงนี้งานรัดตัวเหลือเกินน ทั้งpresent รายงานต่างๆมากมายหลายวิชา เหมือนเวลาจะไม่ทันหลายอย่าง(แต่ก็ยังคงมาอัพให้ฟังอะนะฮ่ะๆ) แฮร์รี่ก็ยังอ่านไม่ถึงไหน ไบโอเคมก็จะเริ่มอ่านคืนนี้แหละถ้าร่างกายยังไหวอะนะแต่กลับมาบ้านก็เหนื่อยแระ  ต้องมาหางานsearchรูปอะไรอีกมากมายเลย เหนื่อยๆแต่ไม่ท้อ55 เพราะถ้าท้อ น้องที่ติวกะเราก็จะท้อด้วย เหอๆ ไม่เอาๆสู้ตาย!  .. วันนี้ประชุมงานทั้งบ่ายเลย2วิชารวมกันวุ่นวาย จากนั้นเรียนต่อจนค่ำๆ รีบกินข้าวบึ่งไปติวน้องที่นัดไว้หอสมุด  ต้องพูดมากเลยวันนี้ รุสึกน้องก็พอใจที่ได้ความรู้มากขึ้นอะนะ แต่เราว่าเราให้น้องได้ไม่เต็มที่เลย มันมีเนื้อหามากกว่าที่พูดอะ แต่น้องสายศิลป์ไง เลยลงรายละเอียดไม่ลึก ไม่รุจะพูดประมาณไหนดี กลุ้มแทน พยายามให้ได้มากที่สุดละกันนะน้อง  น้องก็ตั้งใจฟังดี๊ดี มีความมุ่งมั่นมาก จากที่ว่าจะติววิชาวิทย์ ก็เลยกะว่าจะติวมันทุกวิชาเลย555 บ้าพลัง เหมือนเอาชีวิตกุเดิมพันด้วยเลย ช่วยได้ก็ช่วยอะนะ หวังว่าคงทำให้น้องทำข้อสอบได้บ้างล่ะ เหลืออีก 54 วันเอง สู้ว้อย! พอแระๆเด๋วจะยาวเกินไป หางานก่อนดีกว่า จะได้อ่านไบโอเคมต่อได้ 555 ฟิตตามน้องมั่ง เออเกือบลืมผู้สนับสนุนของเรา>>ซุปของเรา ขอบใจมาก ที่ไปช่วยติวน้อง thanks a lot. 1月3日 ติวเตอร์จำเป็น,ชายหนุ่มลึกลับวันก่อนคุยmกะน้องที่รร.(ไม่ขอเอ่ยนามละกัน) เราก็ถามถึงสอบเอ็น(admission)ที่ใกล้จะมาถึงแล้ว คือวันที่ 27 ก.พ.ว่าอ่านถึงไหนแล้ว
 น้องบอกว่าอ่านไม่ถึงไหนเลย ยากโคดเลยพี่ พี่มาติวให้เลยหนิ หืออ..ชั้นเนี่ยนะ?! จะมีความรู้เหลืออยู่เหรอเรา ทำไงดีล่ะ ใจนึงก็อยากช่วยน้องจิงๆอะ แต่อีกใจนึงก็กลัวจะให้น้องได้ไม่เต็มที่เพราะเวลาเหลือน้อยเต็มที ยังไม่รู้ขอบเขตเนื้อหาเลยซักนิด เพราะน้องใช้ระบบใหม่ เรียนไม่เหมือนกัน แถมสายศิลป์อีกต่างหาก! เวงแล้วกุ จะช่วยยังไงดี  รู้สึกเหมือนแบกอนาคตของเด็กคนนึงไว้เลยนะเนี่ย หลังจากที่ฟังน้องบรรยายความทุกข์และความหวังที่จะให้เรามาติวให้ ก็ตัดสินใจได้ เอาวะ!! สู้เพื่อน้องซักครั้ง! จัดแจงนัดน้อง เจอกันหอสมุดนะน้อง เด๋วพี่ไปหาเอง ใจเย็นๆตั้งสติ อ่านหนังสือล่ะ  น้องก็ ครับพี่ ถ้าติด พี่จอยจะเอาอะไรบอกมาเลย น้องจัดให้... เหอๆ เอาให้ติดก่อนละกันน้อง หลังจากนั้นวันรุ่งขึ้นก็ไปร้านหนังสือหาเนื้อหาวิชาวิทย์ ซื้อมาเล่มนึงคิดว่าคงเป็นอันนี้แหละวะ ปรากฏถามน้อง น้องบอกไม่ได้เรียนอันนี้พี่ อ้าว..ไม่น่ารีบซื้อเลยกุ ไฟแรงไปหน่อย เหอๆ  ไม่เป็นไรเด๋วเอาไปบริจาคทีหลัง เอาเป็นว่าเด๋วค่อยไปดูเนื้อหากะน้องให้มันชัวร์ๆอีกที ตื่นเต้นชะมัดฮ่าๆ พี่ซุปป.....ไปเป็นเพื่อนเค้าหน่อยนะ เผื่อมีอะไรจะได้ถามได้ ความรู้กุก็เท่าหางอึ่ง ต้องขอพลังซุปมาสมทบหน่อยนะ55+ 2หัวดีกว่าหัวเดียว จิงป่าว? จิงสิ! อ่ะๆมาเล่าเรื่องชายหนุ่มลึกลับบ้าง ตั้งชื่อซะน่ากลัวเลย จิงๆไม่ลึกลับหรอก แต่กุกัวมันมากกว่า  เรื่องมันเกิดขึ้นตั้งแต่เทอมก่อนที่ชั้นทำกุญแจรถหาย จำได้ป่าว? เออ นั่นแหละ ก็เดินหากุญแจตามถนนไปทั่ว ตอนนั้นก็มืดแล้วล่ะ ขณะที่ข้ามถนนจะไปฝั่งคอมเพล็กซ์ก็เจอไอ้นี่แหละ หันหน้ามาถามว่าชื่ออะไรคับ  งงสิกุ มาถามตอนกำลังข้ามถนน  ชิบุเระ!!(=wanna die?) ก็รีบตอบๆไป ถามคณะอีก แพทย์ค่ะ(โว้ย) ตอบๆให้มันแล้วๆ ก็กุรีบหนิ ใจคอไม่ดี หากุญแจไม่เจอ แล้วมันก็สะเหร่อมาแนะนำตัวเอง แล้วบอกยินดีที่ได้รุจักคับ เฮอะๆ เช่นกันค่ะ(โว้ย)  หลังจากนั้นก็ลืมมันไป อยู่มาวันนึงไปเจอมันที่คณะมนุดมันก็ชวนคุยอะไรไร้สาระ จำไม่ได้ จำได้แต่ว่ามันบอกถ้าเจอกันอีกจะขอเบอร์ เวงกำ อะไรของมันวะ และแล้ววันนึงมันก็ส่งจดหมายบ้าอะไรมาบรรยายความรุสึกที่แค่เจอกันตอนข้ามถนน1นาทีเนี่ยนะ แต่งเพลงพร้อมใส่คอร์ดมาด้วย โอ้ น่ากัวมากกก ช่วยด้วย มีคนแบบนี้ในโลกด้วยหรือ? แล้วในที่สุดวันนี้ก็ได้รับโทรสับจากมันจนได้ พระเจ้าช่วย มันเอาเบอร์กุมาได้ไง กุกัวนะเนี่ยย แต่จากการพูดคุยก็เหมือนมันจะปกตินี่หว่า ชั้นก็ถามมันว่าเป็นโรคจิตป่าว มันก็บรรยายตั้งแต่คำนิยามของ โรคจิต และหลักการต่างๆนานาภาษากฎหมายของมันน่ะแหละ ยาวเลย  สรุปมันบอกมันไม่ได้โรคจิต แค่อยากเป็นเพื่อนด้วย เฮ้ออ~ไม่มีอะไรจะเถียงมันได้เลย เออก็ได้วะ เพื่อนประหลาดๆคนใหม่ของชั้น จะดีใจหรือเสียใจดี  1月1日 ปีใหม่แล้ว จะปีใหม่แล้วเหรอนี่ เหลืออีก 1 ชม.จะcount down กันแล้ว ปีใหม่ปีนี้ไม่อยากไปไหนเลย เหนื่อยๆ อยากอยู่บ้านกะครอบครัวและตัวเอง  ทำบุญตักบาตร อ่าหนังสือดีๆ ทบทวนเรื่องราวปีเก่าๆ พักผ่อนให้เต็มที่ สงบจิตสงบใจ จะได้มีสมาธิมากขึ้น ไม่ใช่อะไรหรอก รุสึกว่าช่วงสอบที่ผ่านมาชีวิตวุ่นวายพอสมควร สาเหตุเดิมๆแหละ คืออ่านหนังสือไม่ทัน แล้วก็มาfightช่วงสุดท้าย ทำให้สุขภาพจิตและร่างกายเสีย เหนื่อยจิงๆ ตั้งแต่เข้ามหาลัยมาชีวิตก็วุ่นวายมากขึ้น ตั้งแต่การปรับตัวในการเรียน สังเกตว่าช่วงแรกๆจะบ่นเหมือนคนหมดอาลัยตายอยากในนี้เหลือเกิน ก็นั่นแหละ ชีวิตมันเกิดความสับสนไม่เข้าใจตนเองและคนอื่นอยู่บ้าง มีคนวุ่นวายในชีวิตมากมาย ทั้งที่จบลงด้วยดีและไม่ดี แต่ตอนนี้รุสึกดีขึ้นแล้ว เริ่มปรับตัว เข้าใจแนวทางชีวิตตัวเองมากขึ้น ตอนเข้ามาใหม่ๆมีคนถามว่าเรียนแพทย์ยากมั้ย ก็ตอบทันทีเลยว่า ไม่หรอก ก็เรื่อยๆ เพราะตอนนั้นยังเรียนวิชาเหมือนม.ปลายอยู่ แต่หลังจากได้เรียนวิชาคณะผ่านไปแล้ว ก็รู้แล้วว่ามันไม่ใช่เรื่องเล่นๆแล้ว ขืนเรียนๆเล่นๆแล้วมาอ่านตอนใกล้ๆ มีแต่ตายเท่านั้น ขนาดคนที่อ่านเยอะๆมาสอบยังทำกันไม่ค่อยได้ แล้วอย่างกุล่ะ จะเหลือเรอะ  เออ ช่างมันๆ ยังไงมันก็ผ่านไปแล้ว คิดไปก็เท่านั้น เดี๋ยวจะพยายามเริ่มปีใหม่ให้ดีที่สุดละกัน คราวนี้จะพูดจิงทำจิงและ ไม่ว่าใครจะว่ายังไงก็จะขอตั้งใจจิงๆซะที เพราะมันไม่ไหวแล้ว ช่วงสอบทีไรรุสึกเหนื่อยยิ่งกว่าตอนเอ็นซะอีก  หน้างี้หมองคล้ำจากภายในอย่างเห็นได้ชัด สิวก็รุมเหมือนเดิม         สำหรับคนที่อ่านอยู่ ขออวยพรปีใหม่ด้วยเลยละกันนะ ขอให้ทุกคนมีความสุข ความสมหวัง ความสำเร็จ ก้าวไปข้างหน้าเหมือนนาฬิกาที่ไม่เคยหมุนย้อนกลับ เข้มแข็งกับชีวิต
 แล้วก้อ..ดูแลครอบครัวของตัวเองให้ดี เป็นลูกที่น่ารักของพ่อแม่นะ (รุสึกวันนี้feel จะเป็นงานเป็นการจิงๆแฮะ) สู้ว้อยยกับชีวิตข้างหน้าละกาน เอ้าดื่มม! อ้าวว อัพไม่เสร็จเค้า count down กันแล้ววุ้ย เสียงพลุกระหน่ำเลยนอกบ้าน
 เมื่อกี้ออกไปดูมา จุดกระจายย ดีจิงๆมีบ้านอยู่กลางเมือง ได้ดูพลุรอบด้าน555 มีความสุขและคืนนี้ 
|
|
|
