EUGENE 的个人资料*°:.｡•.:★.•:*´¨`*:•.★.: ...照片日志列表更多  |  工具 帮助 |
|
3月27日 จอยยูจีนมาแว้วว อิอิกลับมาแว้วว! คิดถึงเค้ามั้ย ฮุฮุ
 กลับไปอ่านบล็อกเก่าแล้วตาหลก บ่นแมวอะไรเนี่ย 555 ก็ ขอบใจนะ ที่เม้นให้กำลังใจกัน ไม่มีไรมากหรอก งอนกัน 1 วัน เหมือนเดิม-_-" เอาล่ะ เข้าเรื่องที่จะฝอยวันนี้ดีกว่า.. ก็ไปค่ายวิชาการมา บอกไปแล้ว..
"ค่ายเติมฝันเมล็ดพันธุ์ใหม่ ครั้งที่11" ที่อ.ท่าบ่อ จ.หนองค่าย วันที่ 20-26 มี.ค. 50
ไปถึงเจอป้ายโรงเรียนใหญ่มาก เกือบเท่าประตูเมืองขอนแก่นแน่ะ รร.ใหญ่ทีเดียว ไปวันแรก อยากกลับบ้านว่ะ คิดในใจ เพราะห่วงเรื่อง ขี้ จะได้ ขี้มั้ยเนี่ย ไม่ชอบส้วมซึมไง รู้สึกมันลำบากตูด 555 กับข้าวก็ให้น๊อยน้อย ไม่อิ่มแถมไม่ค่อยอร่อย คิดว่าคงหิวแบบนี้ไปเรื่อยๆแน่เลย ออกไปนอกค่ายก็ไม่ได้ด้วย ไม่มีรถ เริ่มแอบเซ็งเงียบๆ แต่อย่างอื่นมันก็โอเค เช่น ที่อาบน้ำกลางแจ้งมีผ้าใบล้อมรอบ ที่นอนก็นอนรวม ไม่มีปัญหาอะไรมาก เพียงแต่มันไม่นุ่ม ปวดหลังกะตูด นิดหน่อย หมอนมันก็บางๆ แต่ก็โชคดีที่มีทีวี 1 เครื่องให้ดู ไม่งั้นเซ็งตาย ถ้าไม่ดูทีวีก็มีนิยายเอาไปอ่านเล่มนึง อ่านฆ่าเวลาได้ วันแรกกิจกรรมเยอะหน่อย ยังไม่มีการเรียนการสอน ก็แบ่งสี(แบ่งบ้าน) เค้าได้อยู่บ้าน สีแดง กับม่าเหมี่ยว ส่วนพู่อยู่สีชมพู พู่กะมะอยู่ฝ่ายบุคคล หน้าที่ จัดตารางเวรของทุกคน แบ่งคนทำงาน ส่วนนู๋จิ อยู่ฝ่ายปฐมพยาบาลคนเดียว วันแรกค่อนข้างยุ่ง มีแต่น้องปวดท้อง โรคกระเพาะ ปวดหัว โน่นนี่ ไม่ร้ายแรง แต่ก็ทำให้นู๋จิวิ่งไปวิ่งมาได้พอสมควร กล่องพยาบาลมี 3 กล่อง แต่ละกล่องไม่เหมือนกัน ช่วงหลังๆเริ่มขี้เกียจเฝ้าแถวๆกล่อง ก็ไปหาปลอกผลไม้อยู่กับฝ่ายอาหาร สนุกกว่าเยอะ 555 ได้กินด้วย จนเพื่อนต้องมาจ่ายยาให้น้องแทนเรา แบงค์ล้างแผลน้องแทนเราด้วย 555 ขอบคุณมาก นู๋จิเลยไม่ทำงานหนัก นุ๋จิได้ออกไปนอกค่าย 2 วันด้วยแหละ ดีใจจังเลยที่ได้ออกไปดูโลกภายนอก 555 ต้องขอบคุณน้องที่ป่วย 2 คน ทำให้เราต้องพาไปรพ.(สมเด็จพระยุพราช) คนแรกเหยียบตะปู แต่ไม่ใช่ด้านแหลม หนังเปิด แผลไม่ลึก ก็เลยล้างแผล ทำแผลให้ กินยาไป แต่วันต่อมามันบวมนิดนึงก็เลยพาไปฉีดยากันบาดทะยักที่รพ. ส่วนน้องอีกคนปวดท้องเกร็ง แล้วเราไม่มียาแก้ปวดท้องเกร็ง ก็กลัวเป็นไส้ติ่งด้วย เลยพาไปหาหมออีกแล้ว หมอก็ฉีดยาให้ก็หาย นู๋จิเลยได้ไปรพ. 2ครั้งใน 1 วัน ^_^" งานพยาบาลก็สนุกดี ทำให้ใช้ยาเก่งขึ้น จากแต่ก่อนไม่รู้เรื่องเท่าไหร่ ก็โทรถามป๊าเอา กิจกรรมในค่ายก็มีสาระดี สนุกดี แต่สันทนาการไม่เป็นว่ะ 555 เต้นมั่วมาก ไม่ได้เตรียมมาเต้นเลยนะเนี่ย แต่เค้าบอกให้สันก็สัน สันเดาๆไป สนุกดี กิจกรรมเปิดใจก็ร้องไห้กันระงมเลย แต่ละคน ทำให้เรารู้จักน้องดีขึ้น รู้ว่าน้องแต่ละคนมีปัญหาครอบครัว ความสัมพันธ์กะคนอื่นเป็นยังไง ทำให้เข้าใจกันมากขึ้น ค่ายนี้ทำให้เรากล้าแสดงออกมากขึ้น สนิทกะเพื่อนคนอื่นๆมากขึ้น มองเห็นมุมอื่นๆของเพื่อนมากขึ้น เห็นการทำงานของทุกคน สามัคคีกันมากขึ้น แล้วก็ทำให้เพื่อนเห็นแล้วว่าเราไม่ใช่ คุณหนู อย่างที่หลายคนคิด รู้สึกประทับใจมากเลย ไม่รู้จะบรรยายอะไรแล้ว ดูรูปเอาละกัน ถ่ายมาไม่เยอะ ถ่ายแค่วันแรก เปิดพิธี กับวันสุดท้ายที่จากกัน เพราะว่าขี้เกียจถือกล้องไปมาอ่ะนะ หุหุ ถ่ายกะน้องปี2 น่ารักๆกันทั้งนั้นเลย 555 เอ๊า กล้องแบตหมด ลงรูปยังไม่ครบเลย อิ เอาแค่นี้ก่องแล้วกัล แด๋วชาร์ตกล้องแล้วจามาลงเพิ่ม...
 3月18日 ยูจีน ตอน อยากอยู่เหงาๆบางทีการคาดหวังอะไรมากก็ทำให้ตัวเองเจ็บซะเอง เค้าอาจแค่พูดลอยๆ หรือลืมว่าตัวเองพูดไปก็เถอะ ลองห่างกันซักพักคงจะดี อย่าเพิ่งโทรมาเลยนะ ขออยู่คนเดียวซักหน่อย ไม่อยากฟังคำแก้ตัวที่ผิดคำพูดนั้นอีกแล้วล่ะ แม้จะไม่ใช่เรื่องใหญ่โต แต่ก็ทำให้เสียใจหลายครั้งแล้ว อาจจะลืม ไม่เป็นไร.. ถอยหลังครั้งที่เท่าไหร่แล้วนะ? จอยยูจีน ตอน เบื่อเจรงๆ เบรื่อออออออ่ะ ไม่มีไรทำเลยวันๆ ตื่นสายมั่ง เช้ามั่ง เปิดเน็ต ดูทีวี อ่านนิยาย กินๆๆ นอนๆๆ วู้...  อยากเล่นเกมอยู่นะ แต่คอมมันช้าโคด แล้วก็ไม่รู้จะเล่นเกมไรด้วยล่ะสิ เออ.. ออนเอ็มทุกวันเลย (แล้วเกี๊ยวแกจะตอบเอ็มชั้นมั้ยเนี่ย..นานแระน่ะ-"-)  อยากไปเดินเล่นห้างเย็นๆอยู่ แต่ไปทีไรก็ไม่รู้จะไปดูอาไร อารมณ์ไม่เก็บกดก็เลยไม่อยากใช้ตัง ไม่เหมือนตอนเรียนหนักๆ ช้อปปิ้งมีความสุข ตอนเรียนคอมเมดfield จบก็ไปแฟรี่ ไปเดินเล่น วันนั้นเกรดออกแล้วด้วย แอบดีใจ เกรดขึ้น 555 ก็เลยว่าจะไปเดินดูรองเท้า ไม่มีที่ชอบหรอก แต่ก็ได้มาคู่นึง (ซะงั้น) เป็นส้นสูง ไม่รู้จะซื้อมาเพื่ออ...  อารมณ์อยากจ่าย ซื้อมาไว้เผื่อได้ใช้ ชีวิตนี้ยังไม่เคยมีส้นสูงไง บ้าป่ะ แล้วก็ซื้อกิฟท์ธรรมดาๆมา2อัน อันละตั้ง 20 บาท ซื้อมาได้ไงวะ งง แต่มันอันใหญ่ด้วยละ ท่าทางจะทน คิดไปคิดมา แฟรี่นี่ขายของแพงนะเนี่ยย ปกติซื้อกิฟท์นี่อันละ5 บาท 10 บาทเท่านั้นแหละ anna sui ไม่เคยได้กินตังชั้นหรอก 555 แล้วก็ซื้อตุ้มหูมาคู่นึง เดินตั้งนานวันนั้น อารมณ์เปลี่ยว แบบว่าเดินเข้าเดินออกหลายร้านแต่ไม่ซื้อ พักนี้ก็อยากดูหนังตลกในโรงด้วยล่ะ แต่ไม่อยากขำคนเดียวอะ แทนที่จะขำก๊ากอาจกลายเป็นขำ หึหึ แทนซะล่ะ อยากร้องเกะแล้วละ แต่คอยังไม่หายบวม แถมเพื่อนก็หายไปหมด เจ้ไปเริงร่าที่ USA  ออสไปเรียน summer  เกี๊ยวติดเน็ตอยู่บ้าน (เล่นผ่านมือถือใช่ป่ะเกี๊ยว) แล้วคนอื่นทำไรมั่งเนี่ย จริงๆเค้าก็มีไรทำอยู่นะ ตอนนี้อ่านนิยายอิงประวัติศาสตร์เรื่อง ชูสีไทเฮา เอ๊ย! ซูฉีไทเฮา เอ๊ย! ซูสีไทเฮา เอ๊ย! ถูกแล้ววว!  สนุกดีอยู่ ชอบอ่านก่อนนอน จะได้หลับพอดี แต่ตอนกลางวันนี่ดิ ไม่รู้จะทำอะไร เมื่อวานไปรดน้ำต้นไม้บ้านเกษมทรัพย์กะป๊ากะม้อมมีตอนเย็น  กลับมาก็ทำบัวลอยชาเขียวไส้ถั่วแดง(สำเร็จรูป)ให้ป๊ากะม้อมมีกิน แล้วก็อาบน้ำ เปลี่ยนกรง ล้างกรงให้ไข่ตุ๋น ไข่ตุ๋นระริกระรี้ใหญ่เลย สงสัยคงชอบอาบน้ำหน้าร้อนสินะ  วันอังคารนี้(20 มี.ค.)คงไม่เหงาแล้วล่ะ  แต่เป็นห่วงป๊ากะม้อมมีจังเลย ใจนึงอยากจะไปหาประสบการณ์ อีกใจก็ยังห่วงสุขภาพป๊า อยากดูแลป๊าอยู่ที่นี่ ไม่อยากห่างไปนาน ไปอาทิตย์นึงป๊ากะม้อมมีคงเหงา ส่วนลุงกลับขอนแก่นวันที่เค้าไปพอดี ไม่ได้เจอกันเลย คิดถึงเค้าบ้างนะลุง ..  กลับมาอีกทีวันไหนไม่รุ ประมาณ 26 27 ป่ะ? จำไม่ได้ พี่ชายที่รักก็กลับมาจากนอกวันที่ 3 เมษา นี้ คิดถึง ตัว จังเลย เค้าเหมือนเป็นลูกคนเดียวเลยตอนนี้ แปลกๆไงไม่รู้ รีบๆกลับมานะ มาดูแลป๊ากะม้อมมีด้วยกัน ไปเที่ยวกันป่ะ เค้าเบื่อแล้ว พาป๊ากะม้อมมีไปเที่ยวไหนก็ได้ ตัวกะเค้าขับรถเอง ดีมะ? น่าหนุกดีออก.. แล้วเจอกันนะพี่ชาย จุ๊บๆ  3月13日 โตขึ้นวันละนิดไม่อยากโตเกินไป ไม่อยากอ่อนแอเกินไป ไม่อยากเป็นเด็กเกินไป ไม่อยากขี้แย ไม่อยากมีศัตรู ไม่อยากให้มีคนไม่เข้าใจ ไม่อยากทำให้ใครรู้สึกไม่ดี ไม่ว่าตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ แต่โลกนี้ก็ช่างกว้างนัก โลกเลวร้ายขึ้นเมื่อเราโตขึ้น ปัญหามากขึ้นเมื่อเราโตขึ้น ไม่มีทางที่ทุกคนจะรักเราหมด มีชอบก็มีเกลียดได้ ไม่มีใครสมบูรณ์แบบ มีดีมีเลวทุกคน มนุษย์อย่างเราไม่สามารถควบคุมอะไรได้หมดโดยเฉพาะ จิตใจ คนเรานั้นล้ำลึกยากแท้หยั่งถึง จิตใจมนุษย์นั้นเปราะบางง่ายนัก บางครั้งเข้มแข็ง บางครั้งอ่อนแอ ภายใต้เปลือกนอกเราไม่สามารถรู้ได้ว่าแท้จริงแล้วจิตใจเราเข้มแข็งหรือเปราะบางเพียงใด ฉะนั้นการจะพูดหรือกระทำสิ่งใดกับคนที่เรารัก ควรต้องระลึกถึงเสมอ บางครั้งเราไม่เคยรู้ว่าเราทำให้ใครเสียใจกับคำพูดหรือการกระทำของเรามากน้อยแค่ไหน จนเมื่อมันเกือบจะสายเกินไป มานึกเสียใจภายหลังก็ดูจะน่าสมเพช แต่เมื่อรู้ตัวแล้วว่าควรทำสิ่งใดเพื่อให้คนที่เรารักมีความสุข ไม่ผิดหวังในตัวเราอีก ก็จงทำซะตั้งแต่วันนี้ ทำด้วยใจรัก แม้ว่ามันจะไม่คุ้นเคยบ้าง แม้ว่าจะขี้เกียจบ้าง แม้ว่าจะเป็นอย่างไร ก็จงทำ ทำไปเรื่อยๆ ทำไปเรื่อยๆ.....
การเติบโตขึ้นวันละนิด หวังว่าคงจะช่วยให้เข้มแข็งขึ้นวันละนิดด้วย.. ตัวโต จิตใจต้องโตตาม มิฉะนั้นจะเกิดภาวะ "โตแต่ตัว แต่ EQ ต่ำ" เคยคิดเสมอว่าตัวเองเป็นคนแบบไหนกัน แล้วคนอื่นมองเราเป็นคนแบบไหน มองเห็นตัวตนเราจริงหรือ หรือมองคนที่ไม่ใช่ตัวเรา บางครั้งเราแค่ทำอะไรที่แตกต่างจากที่เคยทำก็ถูกมองว่ามันผิดปกติ ไม่เชื่อว่าเราจะทำ อย่างเช่น การไปค่ายวิชาการ เป็นต้น ก็ไม่เข้าใจว่า การไปค่ายนี้มันผิดปกติตรงไหนเหรอ รู้สึกไม่ชอบเลยนะเวลาที่คนถามว่า จะไปจริงๆเหรอ จอยจิเนี่ยนะ?จะไปจริงๆเหรอ?(ถามย้ำมากๆ) ก็ในเมื่อมาประชุมถึงที่นี่แล้วจะถามหา อะไร เหรอ? ก็อยากจะถามกลับนะว่า คิดว่าค่ายนี้เค้า ห้าม เราไปเหรอ? แค่ไปค่ายนี้มันจะทำให้ฝนตกมั้ย? จากคำถามที่ได้รับก็พอจะเข้าใจว่าเพื่อน คนนี้ คิดยังไง กะเราแล้วล่ะ ทั้งที่ไม่เคยคิดว่าเพื่อน คนนี้ จะมองเราแบบไหน ก็ได้รู้แล้ว อ๋อ มองเราในแง่นี้เอง คนที่ไม่รู้ตัวตนเราก็คงจะมองเราในแง่นั้นสินะ แต่ก็ไม่เป็นไรหรอก ไม่ว่าใครจะคิดยังไง คนที่รู้จักเราดีที่สุดก็คือ ตัวเราเอง นี่ก็เป็นแค่ ตัวอย่างนึงของ การไม่เข้าใจ ของคนในสังคมต่อตัวเรา ไม่ใช่เรื่องซีเรียสอะไรนักหรอก แต่เหตุการณ์แบบนี้รู้สึกว่า ยิ่งโต ก็ยิ่งประสบพบเจอบ่อยขึ้น ไม่ว่าเรื่องที่จริงจังหรือไร้สาระก็ตาม บางครั้งเราไม่รู้ตัวว่ามีคนเข้าใจเราผิด จนกระทั่งมีคนมาเล่าให้ฟังว่าเกิดอะไร ถึงได้รู้ว่ามีคน ไม่เข้าใจเรา อีกแล้วล่ะ เรื่องแบบนี้แหละที่เราควบคุมมันไม่ได้ เราทำตามที่เราคิดว่า ควรทำ ไปแล้ว แต่ในเมื่อมีคน ไม่เข้าใจ ก็คงต้อง ปล่อย เขาไป วันนึงถ้าเค้ามีโอกาสสนิทกับเรา เขาคงจะเข้าใจเรามากขึ้น ก็ขึ้นกับ อคติ หรือ การเปิดใจของ เขา เองว่าจะ ยึดติด กับความคิดที่เขา เข้าใจเอาเอง หรือ ฟังจากใครมา ก็ตาม บางครั้งบางเรื่องที่เราฟังมา อาจไม่ใช่ความจริง ทั้งหมด ไม่น่าเชื่อว่าความเข้าใจผิดของคนแค่คนเดียวหรือกลุ่มเดียวจะสามารถแพร่กระจายข่าว ทำให้คนหลายคน เชื่อ ในสิ่งที่คนกลุ่มนั้นพูด แม้แต่คนที่แทบไม่เคยคุยหรือรู้จักกับ "คนที่ถูกกล่าวหาว่าไม่ดี" ก็ยังเชื่อในสิ่งที่คนอื่นพูด แต่ใครจะรู้ล่ะว่า มันไม่เป็นความจริงเลย หลายอย่างถูกปรุงแต่งเติมแต่งไปเรื่อยจนทำให้ "คนที่ถูกกล่าวหาว่าไม่ดี" ต้องกลายเป็น "แพะ" กับข้อกล่าวหานั้น การวิพากษ์วิจารณ์ การตัดสินคนคนนึง ดูจะโหดร้ายไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย ต่อให้พูดแก้ตัวยังไง ก็ไม่มีใครเชื่อในเมื่อพวกเขาเหล่านั้น ตัดสิน ความผิดไปแล้ว สังคมเราก็แบบนี้แหละ พอใจจะเป็น คนส่วนใหญ่ มากกว่า คนส่วนน้อย อยากจะ เชื่อ ในสิ่งที่ คนส่วนใหญ่เชื่อ จะมีใครบ้างเห็นความจริง เปิดใจ ฟังข้อเท็จจริง ด้วยตัวเอง
เรื่องบางเรื่องก็ต้องมี ขอบเขต ในการพูด ความห่วงใย หวังดีเป็นสิ่งที่ดี แต่การก้าวก่ายกันเกินไปใครจะชอบ ก็อย่างที่บอกไปแล้ว การไม่เข้าใจ ทำให้เกิดความไม่ไว้วางใจ คิดว่าตัวเองถูก มองว่าคนอื่นผิด ทำไม่ถูกไม่ควร เรื่องอย่างนี้เจอบ่อยขึ้นทุกวัน พยายามมองว่ามันธรรมดา คนไม่รู้ก็พูดได้ คนที่รู้ต้องมาฟังคนไม่รู้เพราะกลัวว่าคนไม่รู้จะคิดว่าเราไม่ฟัง อีกอย่างคือ คนไม่รู้ มักมีอิทธิพลในการพูดต่อให้คนไม่รู้อื่นๆเข้าใจผิดต่อไปได้ คนที่รู้ จึงต้องสงวนคำพูดพยายามไม่บ่นออกไปด้วยความอารมณ์เสียว่า ไม่รู้แล้วยังมาทำตัวก้าวก่ายอะไรนักหนา เพราะรู้ว่าการมีคนสนใจ มีคนห่วง ดีกว่ามีคนเกลียด แต่บางครั้งคนเราก็ควรห่วงในขอบเขตที่เหมาะสม ลองมองว่าถ้าตัวเองถูกก้าวก่ายแบบนั้นบ้าง จะรู้สึกอย่างไร ไม่มีใครชอบหรอกให้คนอื่นมาพูดในทางไม่ดีในสิ่งที่เราเองรู้ดีกว่าใคร
ทั้งหมดของวันนี้เป็นช่วงชีวิตหนึ่งของนู๋จิที่พอจะสรุปเหตุการณ์ได้ ไม่ได้พาดพึงถึงใคร แล้วก็ไม่ได้โกรธใครด้วย แต่ก็อย่ามาถามละกันว่าใครบ้าง แค่อ่านแล้วก็รับรู้ความคิดนู๋จิช่วงนี้ ก็เท่านั้นเอง..
3月2日 ปิดเทอมแว้วว!!เยสๆๆๆ 555    สวัสดี space ที่รัก 555 นู๋จิกลับมาแว้วว!!!!!!!!!!!!!  ดองซะ! เป็นวัยรุ่นมันก็ยุ่งเป็นธรรมดาเนอะ เผลอแป๊ปเดียวตอนนี้นู๋จิก็โตเป็นผู้ใหญ่แล้วนะ 20 แล้วววววว!!!!!!!! อายุน่าตกใจชะมัด เดี๋ยวก็ 30 40 50 60 โอ๊สส.... ทรมานใจ รับไม่ด้าย 20ปีแล้ว จริงๆก็ทั้งเสียใจทั้งดีใจบอกไม่ถูก ใจนึงก็อยากจบเร็วๆ เป็นคุณหมอที่น่ารัก ก๊ากๆ อีกใจก็อยากเป็นเด็กน้อยน่ารัก 555 สรุปคือน่ารัก ตลอด แหละ  มีเรื่องราวมากมายอยากจะเล่าให้ฟัง อยากโม้ อยากฝอย แต่ไม่รู้จะเอาอันไหนก่อนดี แบบว่าคิดถึงสเปซม๊ากมาก ปิดเทอมก็จะเป็นเวลาแห่งการเล่นเอ็ม อัพสเปซบ่อยๆ แล้วก็อ่านสเปซชาวบ้านใช่มะละ ก็อยากจะพิมพ์เยอะๆ จะได้อ่านคอมเม้นเยอะๆ 555 ปีนี้กับปีที่แล้วเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดในชีวิตเลย จริงๆนะ รู้สึกซาบซึ้งกับชีวิตของตัวเองชะมัด ทำไมน่ะเหรอ อ่า...ก็เพราะชีวิตมันน่าสนใจน่ะสิ มันมีอะไรเหรอ?? อ่า....จะเล่าล่ะนะ (จะ อ่า ด๋อยอะไรหนิ-^-) ตั้งแต่ชีวิตการเรียนที่สุดจะ มาราธอน เข้าใจใช่มะ ผ่านพายุฝน ลมโกรก ต่อสู้ฝ่าฟัน ทั้งยิ้มและร้องไห้ เบ้ยย ...ประทับใจตัวเองจัง ตั้งแต่ขึ้นปี2 ไม่ทันได้ปรับตัวอะไร ก็สอบตกซะแล้ว ก็แบบเฮ้ยย ชีวิตฉัน ทำไมมันตกต่ำได้ขนาดนี้ ตอนนั้นก็ทั้งทุกข์ ทั้งเครียด สับสนในชีวิต  ไม่รู้ว่าตัวเองจะต้องทำยังไง จากคนที่คิดว่าตัวเองไม่ได้โง่นะ ก็อ่านอยู่นะ แต่ไม่ได้ทุ่มเทอะไรมาก แล้วก็ไม่คิดว่าชีวิตมันยากขนาดนี้ แบบว่าใสๆอยู่น่ะ 555 ไม่รู้ว่าเขาแข่งขันกันขนาดนั้น ยังติ๊งต๊องวิ่งเล่นดูดนิ้วอยู่ เอิ๊กๆ (ใสเกิ๊น) สุดท้ายก็สามารถลุกขึ้นมาด้วยกำลังใจหลายๆคน จะเห็นเพื่อนแท้เพื่อนเทียมได้ตอนนี้แหละ เริ่มมองเห็นทางที่จะเดินอีกครั้ง  เมื่อมองเห็นทาง ก็เริ่มเดินทางไปพร้อมๆกับเพื่อนที่แข็งกว่าเรา เรียนไปเรียนมาก็สนุกดี บางครั้งก็เหนื่อย แต่ไม่ท้อ เพราะคิดถึงคนที่เก่งกว่าเรา เค้าไม่ได้แค่สมองดี แต่เค้าขยันกว่าเรามาก เค้ารู้จักคิด รู้จักค้น รู้จักอ่าน มีกลวิธีตั้งหลายอย่างของแต่ละคนที่จะผลักดันตัวเองให้ไปถึงเส้นชัย ขึ้นกับว่าวิธีการแบบไหนจะเหมาะกับใคร จะผ่อนแรงใครได้มากเท่านั้นเอง  เราก็เรียนรู้แต่ละคนแล้วมาปรับใช้ ได้ผลมั่งไม่ได้ผลมั่ง ก็ไม่เป็นไร ทำให้เรามีประสบการณ์ ได้ต่อสู้กับใจตัวเอง ได้พูดคุยกับเพื่อนหลายๆคนมากขึ้น ก็สนุกดี แล้วช่วงเวลาแห่งการสอบก็เริ่มขึ้น คะแนนออกมาดีขึ้น  เฮ้ออ!!! ในที่สุดเราก็ทำได้! ดีใจจริงๆนะ ถ้าเราถึงจุดที่ตกต่ำสุดๆแล้วสามารถลุกขึ้นมาสู่จุดที่เราตั้งใจ เราจะภูมิใจมากๆเลย ใครไม่เคยคงไม่รู้ แล้วก็เพิ่งตระหนักว่าแต่ก่อนเราก็ตั้งใจทำอะไรทำจริงนี่หว่า แต่พอเข้ามหาลัย เป็นเหลาะแหละๆขี้เกียจขึ้นตั้งเยอะ เค้าเรียกว่าหลงผิดน่ะ รู้สึกขอบคุณพระเจ้าที่กำหนดให้เราสอบตกในครั้งนั้น ทำไมน่ะเหรอ? ก็เพราะมันทำให้เรารู้ตัวเองซะทีไง ว่าเราน่ะแย่แค่ไหน ทำให้เรา เจ็บแล้วจำ แล้วพัฒนาตัวเอง ถีบตัวเองเป็น ถ้าเราไม่สอบตกแต่คะแนนอยู่กลางๆไม่ตก ไม่สูง เราคงไม่มีแรงผลักดัน ไม่รู้จักภูมิใจในตัวเองซะทีหรอก จริงมะ แต่ว่าต่อไปนี้นู๋จิจะพยายามให้มากขึ้น มากขึ้น นะคะทุกคน ฝากตัวด้วยน้าค้า...  สิ่งที่ดีในชีวิตปีที่ผ่านมาก็คือ การมี ความรัก นั่นเอง  (เพื่อนๆอย่าเพิ่งส่งเสียงเบ้ยๆกันสิ...มันลาวนะ) ไม่เคยคิดเลยว่าเราจะต้องมีความรักกะเค้าด้วย ก็เคยตั้งใจว่าจะไม่มีแฟนจนกว่าจะปี4เป็นอย่างน้อย(หมอดูทักว่าจะเจอคู่ตอน22ไง) จนกระทั่งได้พบคนดีๆนี่แหละนะ "Love is miracle" จริงๆนะเนี่ย 555 เพิ่งรู้ว่า ความรัก มันเป็นแบบนี้นี่เอง ดีจังที่มีความรักก่อนจะ 20 แต่ก่อนมองคนที่เป็นแฟนกันแบบว่า "เฮ้อ จุ๊ๆๆ(สั่นหัว) น่าสงสาร..ไม่มีอิสระเอาซะเลย(ทำปากเบ้ด้วย)" จนกระทั่งเดี๋ยวนี้เปลี่ยนเป็น "อืม..คู่นั้นเค้ารักกันเหมือนแบบเรามั้ยนะ" เอิ๊กๆ วันเวลาก็สามารถทำให้คนเราเปลี่ยนความคิดไปได้เนอะ ไม่น่าเชื่อ ถึงว่า love is miracle จากที่ฝืนใจตัวเองไม่อยากมีใครมาเอี่ยว สุดท้ายก็ต้านทานไม่ไหว555ก็กลายเป็นแบบนี้ซะงั้น ถือว่าลุงพิเศษมากนะเนี่ย ชนะใจคนอย่างนู๋จิได้ ฮึๆๆ(ตุ๊ย.)...ความรักไม่ได้เลวร้ายเหมือนที่เรามองจากภายนอก แต่พอได้รู้จักแล้วก็ต้องรักษาให้ดีที่สุด จริงมะ วัยรุ่นทั้งหลาย...อิอิ @@ @@ @@  @@ วันนี้นู๋จิได้ฤกษ์ไปถ่ายบัตรประชาชนใหม่ซะที หลังจากทำหลายเมื่อเมษาปีก่อน 555 เป็นพม่ามาเกือบปี ถ่ายปุ๊ปได้ปั๊ป ออกมาหน้าโคดเหลือง แต่ สวย! 555 ไม่รู้จะทาแป้งเพื่ออ.. ทาไปก็เหลืองซะ แล้วก็ไปกินสเวนเซ่นกะลุงที่แฟรี่
 (แอบเห็นซุปกะน้องมดตะนอยขึ้นไปดูหนังด้วยล่ะO_O") ซัด earthquake ไปเต็มๆ สะใจ เย็นดี ค่อยสมกะปิดเทอมหน้าร้อนหน่อย กินไอติม แตงโมเย็นๆ โค้ก ดูหนัง ชีวิตวัย 20 มันอาจจะมีอะไรใหม่ๆให้ทำบ้างนะ แต่ยังคิดไม่ออก ปิดเทอมนี้จะไปค่ายวิชาการที่หนองคายอาทิตย์นึงกะเพื่อนๆด้วย ไปหาประสบการณ์ ไปเที่ยวกะเพื่อน ทำตัว ดูดีมีปราโยชชน์  !['ƒEƒTƒM@‰๑"]'](http://www.yasuragian.com/sozai/usa-n-1-2-11.gif){kind=small} @@  @@  @@  @@  อยากเจอเพื่อนๆจังเลยตอนนี้ คิดถึงอ้อ แฟง ฝนณัฐ หญิง แอร์ ทุกคนเลย อยากรวมตัวกันไปโยนโบว์ ไปดูหนัง ร้องเกะกันอีกจัง บรรยากาศเก่าๆ คิดถึงง... เริ่มเพ้อแระ เริ่มแก่ไง เริ่มโหยหาอดีต ธรรมดา ปิดเทอมนี้นู๋จิจะใช้ให้คุ้มค่าาที่สุดเพราะปิดเทอมแป๊ปเดียว เปิดเทอม 30 เมษาแล้วน่ะ เร็วมากก วันนี้ก็ 1 มีนาแล้ว โหห น่าตกใจเนอะ ปกติเปิดปลายพฤษภา หายไปตั้ง 2 เดือน ปีหน้าก็จะไม่มีปิดเทอมแล้ว สอบ national license ด้วย คงต้องเตรียมตัวเองได้แล้ว อีกอย่างปิดเทอมนี้ตั้งใจจะทำงานบ้านเยอะๆด้วย เพราะไม่มีแม่บ้านเลย ม้อมมีต้องทำคนเดียว คงจะเหนื่อย และแล้วก็ผิดสัญญาต่อตัวเองที่ว่าจะไม่กลับบ้านดึก รู้สึกผิดต่อม้อมมีกะป่าป๊าจังเลย ทำให้ทุกคนเป็นห่วงอีกแล้ว ขอโทษนะคะ แต่ว่ามันไม่ดึกเท่าแต่ก่อนแล้ว ดีขึ้นนิดนึง เหอๆ
ตอนนี้คิดไม่ออกว่าจะฝอยอะไรแล้วสิ เดี๋ยวค่อยมาอัพใหม่ ขออ่านสเปซชาวบ้านก่อน ไม่ได้อ่านนาน บ๊าย บาย จุ๊บๆ
สุขสันต์วันปิดเทอมนะจ๊ะ! ขอบคุณที่อ่านจบค้าบ
 @@@  |
|
|
