You should have told me that your feelings had faded

"Never look back," we said
How was I to know I'd miss you so?
Loneliness up ahead, emptiness behind
Where do I go?

And you didn't hear
All my joy through my tears
All my hopes through my fears
Did you know, still I miss you somehow

From the bottom of my broken heart
There's just a thing or two I'd like you to know
You were my first love, you were my true love
From the first kisses to the very last rose
From the bottom of my broken heart
Even though time may find me somebody new
You were my real love, I never knew love
'Til there was you
From the bottom of my broken heart

"Baby," I said, "please stay.
Give our love a chance for one more day"
We could have worked things out
Taking time is what love's all about

But you put a dart
Through my dreams through my heart
And I'm back where I started again
Never thought it would end

You promised yourself
But to somebody else
And you made it so perfectly clear
Still I wish you were here

"Never look back," we said
How was I to know I'd miss you so?

เราคุยกันไว้ว่าจะไม่เหลียวหลังกลับ
อยากรู้ว่าฉันจะเป็นเช่นไรเมื่อยามใดที่ฉันคิดถึงเธอ
ความเงียบเหงาอยู่เบื้องหน้า ความเปล่าเปลี่ยวอยู่เบื้องหลัง
ฉันควรไป ณ ที่แห่งใด

และสิ่งที่เธอไม่เคยได้รับฟัง
น้ำตาซึมผ่านความร่าเริงทั้งหมดของฉัน
ความหวาดกลัวพาดผ่านความหวังทั้งหมดของฉัน
เธอรู้บ้างไหม ฉันยังคงคิดถึงเธอ

จากก้นบึ้งของหัวใจที่เจ็บช้ำ
มันมีบางสิ่งที่อยากให้เธอรู้
เธอคือรักครั้งแรกของฉัน เธอคือรักแท้ของฉัน
จากจูบแรกไปจนถึงดอกกุหลาบดอกสุดท้าย
จากก้นบึ้งของหัวใจที่เจ็บช้ำ
แม้ว่าเวลาจะนำพาให้ฉันพบใครสักคน
เธอคือรักที่แท้จริงของฉัน ฉันไม่เคยรู้จักความรัก จนวันที่ฉันได้พบเธอ

”ที่รัก อยู่ที่นี่เถิดนะ ให้โอกาสความรักของเราอีกสักวันจะได้ไหม”
เราสามารถผ่านพ้นทุกอย่างไปด้วยกันได้
ให้เวลาบอกว่าความรักนี้ควรเป็นเช่นไร

แต่เธอได้ปล่อยฉันไปอย่างรวดเร็ว
ข้ามผ่านความฝัน ผ่านหัวใจของฉัน
ฉันกลับไปไปเริ่มใหม่อีกครั้ง
ไม่เคยคิดเลยว่าเรื่องราวมันจะต้องจบลง

เธอให้สัญญากับตัวเธอเอง
แต่มันสำหรับใครที่ไม่ใช่ฉัน
เธอได้ทำให้เห็นอย่างชัดเจน
แต่ถึงกระนั้น ฉันก็ยังหวังว่าเธอจะอยู่กับฉันตรงนี้เช่นเดิม

สวัสดีสเปซที่รัก ไม่ได้เจอกันนาน ยังจำกันได้รึเปล่า ขอโทษที่ไม่ได้มาทักทาย อยู่แต่ในโลกของ hi5 ที่กว้างใหญ่เกินไปนะ นู๋จิคิดถึงสเปซมากเลยอยากเล่าเรื่องราวมากมายให้สเปซที่รักฟังแต่ไม่รู้จะเริ่มตรงไหนดี ชีวิตตอนนี้มันขุ่นมัวดูๆไม่ค่อยเข้าที่เข้าทางไม่ค่อยเป็นตัวเองเลย สับสนในชีวิตไปหมด แบบนี้สินะที่เค้าเรียกว่าอกหัก นู๋จิไม่รู้จะอธิบายความรู้สึกตอนนี้ด้วยคำว่าอะไรดี ความรู้สึกที่ปวดตรงใจมากๆ เหมือนแน่นหน้าอกอยู่ตลอดเวลา ใจสั่นๆหวิวๆกระสับกระส่าย ทำอะไรไม่ถูก สมองตันๆ แขนขาอ่อนแรงอยากนอนหลับตาตลอดไป ไม่อยากตื่นมาทำอะไร ไม่อยากคิดถึงหน้าคนคนนั้น ไม่อยากนึกถึงคำพูดคนคนนั้น ไม่อยากรับรู้เรื่องราวใดๆเกี่ยวกับคนคนนั้น ทรมานจัง ที่ควบคุมจิตใจตัวเองไม่ได้ ยิ่งคิดยิ่งเจ็บปวด เหมือนหัวใจมันไม่ใช่ของเรา วันเวลาเปลี่ยนความรักที่เคยมีก็เปลี่ยน ไม่มีอะไรที่อยู่เหมือนเดิม ทำไมความรักที่เคยหวานที่เคยมั่นคงมันกลับกลายเป็นยาพิษบั่นทอนหัวใจเราแบบนี้  ในหัวมีแต่คำถามว่า เพราะอะไร ทำไม แต่ไม่มีคำตอบสำหรับคำถามนั้นเลย ไม่มีคำอธิบาย ไม่มีเหตุผล  เพราะเราอยู่ใกล้กันมากเกินไปเหรอ เค้าบอกเราว่าเราผิดที่เราทำตัวติดกันมากเกินไป นี่หรือคือเหตุผลที่เราถูกทอดทิ้ง แค่นี้ใช่มั้ยที่เราต้องเลิกกัน ผิดที่นู๋จิรักมากเกินไปสินะ  เค้าเลือกที่จะคุยที่จะแสดงความรักความห่วงใยให้คนที่อยู่ไกลกว่าเลือกที่จะเจอกันให้ได้ โทรหากันมีข้อความหวานๆส่งหากันตลอดเวลา แทนตัวกันว่าป่าป๊าหม่าม๊า  ขณะที่เราทำงานงกๆไม่มีแม้แต่โทรมาหรือส่งข้อความให้กำลังใจเลย  คนที่ไม่เคยเห็นหน้า แค่คุยกันก็บอกได้คำเดียวว่าชอบ รู้สึกดีๆ งั้นเหรอ เค้าเป็นใครกันแน่ ผู้ชายคนนี้คือใครกันแน่ เราเคยรู้จักกันมาก่อนรึเปล่า เราไม่เคยรู้จักเค้ามาก่อนเลย   4 ปีที่คบกัน เราคบกันใครอยู่? เค้าคนนั้นที่เรารักอยู่ที่ไหนกัน คนคนนั้นที่เคยมั่นคงที่เคยดูแลเอาใจใส่ไม่วอกแวก คนที่เคยมีเหตุผล อยู่ที่ไหนกัน? เจ็บจังเลย คนที่ไม่เป็นฝ่ายเจ็บเองคงไม่รู้หรอกว่าคนที่มีใจรักเดียวใจเดียวมาตลอดมันรู้สึกยังไง เราไม่เคยคุยกับผู้ชายคนอื่น ไม่เคยเผื่อใจให้ใคร รักแล้วก็รักคนเดียว แล้วทำไมเราถึงถูกทรยศหักหลังแบบนี้ล่ะ หรือว่าชาติที่แล้วเราทำอะไรเค้าไว้ชาตินี้เค้าถึงมาทำกับเราแบบนี้ เค้าบอกว่าเราโตขึ้นก็จะรู้จักชีวิตมากขึ้นแล้วจะเข้าใจเค้ามากขึ้น นี่หรือคือคำพูดของคนที่บอกว่าตัวเองโตแล้ว คนที่โตแล้วเค้าไม่ล้อเล่นกับหัวใจคนอื่นเหมือนของเล่นหรอก ปากบอกว่ารักแต่การกระทำตรงข้ามกัน เธอรักใครกันแน่ รักแล้วทำไมทำกันแบบนี้ ไม่รู้สึกผิดเลยใช่มั้ย เค้าไม่คิดหยุดการกระทำที่ทำร้ายหัวใจนู๋จิเลย หัวใจเค้ามีหลายดวงเหรอ รักได้หลายคนเหรอ โหยหาความรักจากผู้หญิงที่ไม่เคยเห็นหน้าได้ขนาดนี้เลยเหรอ ยอมแลกกับความรักของเรา 4 ปีกับการได้คุยได้แสดงความรักกับผู้หญิงคนนั้นเหรอ ผู้หญิงคนนั้นคงมีดีมากสินะเธอถึงทำกันได้ขนาดนี้  เห็นแก่ตัวทั้งคู่เลย ทั้งผู้ชายผู้หญิง  ไม่เหลือเลย นิสัยเปิดเผยที่เราเคยรู้จัก ไม่เคยเจอเลย มีแต่ความลับ มีแต่คำว่า สิทธิส่วนบุคคล เธอใช้คำแบบนี้ได้ยังไง ถ้าสิทธิส่วนบุคคลคือการบอกรักคนอื่น การพร่ำพรรณาว่ารักว่าห่วงใยคนอื่น  แล้วนู๋จิล่ะเป็นคนหน้าโง่ที่รักเธอฝ่ายเดียวเหรอ  4 ปีก่อนเค้าบอกว่าชอบนู๋จิ ขอเป็นแฟน อยากดูแลเรา เราส่งเมสเสจหากันตลอด โทรคุยกันตลอด แต่ตอนนี้สิ่งที่เค้าเคยทำกลับไม่ใช่เรา แต่เป็นผู้หญิงคนนั้น แม้แต่คำว่ารักก็เป็นของคนอื่นไปหมดแล้ว  อยากรู้จริงๆว่าจิตใจเค้าทำด้วยอะไร ทำไมถึงเปลี่ยนจากคนที่อ่อนโยนเป็นเย็นชาห่างเหินโหดร้ายได้ขนาดนี้ เพราะเค้าไม่ใช่คนที่ถูกทิ้งเค้าเลยไม่รู้สึกเจ็บปวดเหมือนเรา เค้ามีคนที่อยากจะมาดูแลมากมาย มีคนที่อยากแทนที่ของนู๋จิมากมาย เพราะเค้าเป็นผู้ชายที่มีสเน่ห์เหรอ  คงจะเป็นแบบนั้นสินะ ใครๆก็อยากทำอะไรให้ แม้รู้ว่ามีแฟนอยู่แล้ว คนสมัยนี้ไม่รู้จักคำว่าบาปสินะ อยากได้อะไรก็เอามาโดยไม่คิดถึงใจคนอื่น แล้วทำไมเรื่องเหล่านี้ต้องเกิดกับนู๋จิด้วย ไม่เข้าใจเลย  การเป็นคนดีรักเดียวใจเดียว มันผิดด้วยหรือ การอยู่ใกล้กันมากเกินไปมันผิดด้วยหรือ การที่จะหึงหวงแฟนตัวเองเวลาคุยกับสาวอื่นในลักษณะจีบกันมันผิดด้วยหรือ คงจะผิดไปหมดในสายตาเธอ เพราะว่าเธอหมดรักเราแล้ว อะไรๆก็ดูน่ารำคาญน่าหงุดหงิดไปหมด ในเมื่อตาของเธอไม่ได้มองเราแล้ว คนที่ต้องเจ็บก็ต้องเจ็บ ไม่มีสิทธิเรียกร้อง ไม่มีสิทธิเถียง ไม่มีสิทธิได้รับคำปลอบโยน คำอธิบายใดๆ ไม่มีสิทธิฟูมฟายให้รำคาญสายตาอีกแล้ว  เธอบอกว่าซักวันนู๋จิจะเข้าใจชีวิต  ไม่ต้องซักวันหรอก วันนี้นู๋จิก็โตแล้วไม่ใช่เด็กแล้ว ดูภายนอกอาจจะคิดว่านู๋จิเด็กเพราะนู๋จิชอบทำตัวปัญญาอ่อนสินะ แต่รู้มั้ยจิตใจนู๋จิมั่นคงไม่ใช่เด็กๆเลย นู๋จิซื่อสัตย์กับตัวเองกับคนอื่น คิดอะไรก็พูดแบบนั้น รักยังไงก็รักอย่างนั้น บางครั้งอาจจะพูดจาร้ายๆแต่เพราะรักมากก็แค้นมาก แล้วความแค้นมันก็ลบล้างไปเหลือแต่ความรักเหมือนเดิม อาจดูงี่เง่าในสายตาเธอ ดูเหมือนเด็ก แต่นู๋จิก็ซื่อสัตย์กับตัวเอง รู้ว่าความรู้สึกแท้จริงของตัวเองคืออะไร รู้ว่าต้องการอะไร นู๋จิกล้าที่จะเดินเข้าไปหาเค้าแล้วบอกว่ารัก ทั้งที่เค้าทำร้ายนู๋จิมากมาย นู๋จิกล้าที่จะโทรหาเค้า กล้าที่จะแสดงความรู้สึกตัวเอง กล้าที่จะเจอเค้า เพราะรู้ว่าไม่มีอะไรที่จะเสียใจไปมากกว่านี้แล้ว นู่จิทำทุกอย่างด้วยความรู้สึกตัวเอง แม้ทุกครั้งจะต้องกลับมาเสียใจเพราะทุกอย่างที่ทำเค้าไม่ได้ต้องการมันอีกแล้ว แต่ก็ยังดีกว่านั่งระบายความรู้สึกลงไดอารี่ไปวันๆโดยที่เค้าไม่ได้รู้เลย แต่มันก็ผ่านพ้นไปแล้ว ทุกอย่างที่นู๋จิอยากทำอยากให้เค้ารับรู้  นู๋จิทำหมดแล้ว ผลสุดท้ายก็เหมือนเดิม ต่อไปนี้ก็คงเป็นเวลาที่นู๋จิต้องตัดใจจริงๆ ตัดให้ขาดจริงๆ ไม่ต้องเหลือเยื่อใยอีกแล้ว  ให้เหลือไว้แต่คำว่าคนรู้จักแค่นั้นก็พอแล้ว ความปวดร้าวครั้งนี้นู๋จิจะจดจำไว้ตลอดชีวิต แล้วจะไม่ย้อนกลับมามองเค้าอีกแล้ว มันเหนื่อยล้าเต็มที ไม่ว่าเค้าจะรักใครชอบใครคบกับใครไปไหนกับใคร นู๋จิจะไม่สนใจอีกแล้ว นู่จิถือว่านู่จิทำเต็มที่แล้วกับการรักใครซักคน ถ้าเค้าไม่เห็นค่าของเรา ก็ต้องปล่อยเค้าไป เราคงไม่ใช่คู่กันจริงๆ ถึงตอนนี้นู๋จิไม่มีคำพูดอะไรแล้วล่ะ พูดไปหมดแล้ว เหลือแต่ เวลา เท่านั้นที่จะทำให้นู๋จิหายดี ตอนนี้บาดแผลมันอาจเหวอะหวะไม่น่ามอง แต่ต่อไปนู๋จิจะต้องหายดี ต้องกลับมาอยู่คนเดียวอย่างมีความสุขให้ได้ เหงาก็กอดตัวเอง ท้อแท้เหนื่อยหนักแค่ไหนก็ต้องให้กำลังใจตัวเอง อยากซบไหล่ใครกอดใครก็ต้องกอดตัวเองกอดหมอนไป นู๋จิต้องอยู่แบบเดิมให้ได้ นู๋จิสัญญากับตัวเองว่าจะไม่รักเค้าอีกแล้ว จะไม่คิดถึงไม่ห่วงใยไม่ไปให้เห็นอีกแล้ว นู๋จิจะลืมคนคนนี้ให้ได้ไม่ว่ากี่เดือนหรือกี่ปี นู๋จิจะไม่มีวันกลับไปหาเค้าอีกเลย นู๋จิจะรักตัวเองให้มากกว่านี้ มองคนให้ออกมากกว่านี้ จะไม่ให้ใครมาทำร้ายใจ ไม่หลงเชื่อคำพูดหลอกลวงอีกแล้ว ต่อจากนี้เค้าจะเป็นแค่เงาของอดีตที่รอวันจางหายไปจากใจเรา...