ว่างเปล่าซะนะ ให้ใจได้พักผ่อน ได้เห็นสิ่งสวยงามบ้างอะไรบ้าง อย่าจมอยู่กับน้ำตา พัก.......ซะนะ จอยยูจีน..

เออเนอะ  คนเรา ...เพิ่งรู้ว่าการเอาใจเขามาใส่ใจเรามันคงใช้ไม่ได้กับทุกคนจริงๆ  ความรู้สึกเวลามีความสุขแล้วอยากให้คนนั้นมีความสุขเหมือนกัน เห็นอะไรก็อยากซื้อมาฝาก อยากชวนไปคลายเครียดให้สบายใจ  กินอะไรอร่อยก็อยากพาไปกิน อยากเทคแคร์ในเรื่องที่ทำได้ อยากให้แต่สิ่งดีๆ แม้บางครั้งจะรู้สึกฝืนใจตัวเองบ้างเพื่อตามใจอีกคน  เหนื่อยบ้าง แต่ก็ต้องเก็บไว้ เพราะอยากรักษาความรู้สึกดีๆ อยากมีแต่ความทรงจำดีๆนับจากนี้ไป แต่ปรากฏว่า แล้วยังไง...ที่ทำไปมันได้อะไรคืนมาบ้าง  เหลืออะไรบ้าง นอกจากน้ำตา อีกแล้วเหรอ น้ำตาอีกแล้ว.. น้ำตาที่ไม่มีค่ากับคนที่ไม่เห็นค่า  เวลาเค้ามีสุข เค้าไม่ได้นึกถึงเราเลย  ไม่ชวน ไม่สนใจ  ไม่บอกอะไรซักคำ หายไปเฉยๆเหมือนไม่มีอะไร  เหมือนหมาหัวเน่า เหมือนถูกตบหัวแล้วลูบหลัง อีกแล้วสินะ   แต่เวลาอยากได้อะไรค่อยนึกถึงเรา  เห็นเราเป็นแค่เพื่อนแก้เหงาละมั้ง    เวลาอยู่คนเดียวไม่มีใครค่อยมาชวนเรา  ค่อยมาสนใจอยากทำนู่นนี่ด้วย  เวลาคนอื่นอยู่ด้วยไม่เห็นนึกถึงเราซักนิด กลายเป็นส่วนเกินที่ไม่อยากสนใจ   คนอื่นชวนก็ไปได้หมดไม่มีบ่นไม่มีข้อแม้  ทีไปกะเรามีแต่หงุดหงิดไร้สาระ  มีเงื่อนไขมากมาย  พูดจาให้รู้สึกผิดไปหมด  อะไรก็ดูขวางหูขวางตา  ทำให้บรรยากาศมันอึดอัด เหอะ  พอซะที เบื่อกับการถูกตบหัวแล้วลูบหลัง  ทำตัวเหมือนคนโง่ ทำตัวเป็นคนดี เป็นฝ่ายให้อยู่ฝ่ายเดียว ทำไมต้องอดทนด้วย  ไม่ใช่เวลามานั่งอดทนหรือเสียใจอีกแล้ว  ตอนนี้รู้แล้วว่าเข้ากันไม่ได้จริงๆ  และไม่อยากเข้ากันได้อีกแล้ว  ถ้าคนเราคิดถึงแต่ตัวเอง  เอาแต่ตัวเอง  แต่ไม่สนใจความรู้สึกคนอื่น เอาแต่ใจตัวเอง  ไม่คิดว่าการกระทำของตัวเองทำร้ายความรู้สึกคนอื่นละก็  ก็ไม่สมควรจะได้รับความจริงใจจากเราอีกแล้ว  แค่การให้อภัยหลายครั้งก็มากพอแล้ว  เหนื่อยกับการค้นใจคน  ยิ่งค้นยิ่งเจอแต่ความเสียใจ  ลาก่อนคนเห็นแก่ตัว  ความสุขมันมีทุกที่ แต่มันจะไม่ใช่เธออีกแล้ว